Zorgen voor anderen maar niet voor jezelf – hoe je weer leert voelen en ontspannen

Ze doet het allemaal.

Ze regelt.
Ze vangt op.
Ze voelt aan wat nodig is.

Op haar werk.
Thuis.
In haar gezin.

Ze is er.
Altijd.

En ergens onderweg…

is ze zichzelf kwijtgeraakt.

Niet ineens.
Maar langzaam.

Haar adem zit hoog.
Haar schouders dragen te veel.

En diep vanbinnen weet ze:
dit houd ik niet vol.

Ze voelt dat ze rust nodig heeft.

Maar stoppen…
voelt bijna onmogelijk.

Want als zij het niet doet,
wie dan?

Zorgen voor anderen gaat vanzelf.

Het zit in haar systeem.
In hoe ze beweegt.
In wie ze is geworden.

Maar zorgen voor zichzelf…

voelt vreemd.
Onwennig.
Soms zelfs verkeerd.

Alsof ze iets loslaat
wat haar altijd heeft gedefinieerd.

Ik herken haar.
Ik bén haar geweest.

Ik dacht dat rust iets was wat je eerst moest verdienen.

Na alles wat nog moest.
Na alle verantwoordelijkheid.

Tot mijn lichaam iets anders liet zien.

Zo gaat het niet langer.

En daar begon iets te veranderen.

Niet omdat ik harder mijn best deed.
Maar omdat ik stopte met doorgaan.

Want zorgen voor jezelf is niet iets wat je “erbij doet”.

Het vraagt dat je stopt met de versie van jezelf die altijd blijft geven.

En dat is spannend.

Want wie ben je als je dat niet meer bent?

Maar juist daar…

ontstaat ruimte.

Bij Libeline begint dat niet met begrijpen.

Maar met zakken.

In je lichaam.
In je adem.
In jezelf.

Zodat je systeem niet alleen ontspant…

maar iets anders gaat herkennen:

ik hoef het niet meer allemaal te dragen

En dat verandert meer dan alleen hoe je je voelt.

Het verandert hoe je leeft.
Hoe je kiest.
Hoe je aanwezig bent.